Zorze polarne na Grenlandii

Zorze polarne są fascynujące. To powoduje, że jak tylko mogę to szukam ich na arktycznym niebie. Nie inaczej było na zimowym niebie Grenlandii podczas naszej wyprawy marcu 2018 roku. Wypatrywaliśmy z Błażejem okno pogodowego i takowe się pojawiło. Prognoza zapowiadała czyste niebo przez większą część dnia. I co najważniejsze, była duża szansa na zorze polarne w kierunku południowo-zachodnim. Po zachodzie słońca, który spędziliśmy na skałach i wśród olbrzymich gór lodowych wróciliśmy do naszej kwatery w miasteczku Ilulissat, aby coś zjeć, naładować baterię i przygotować się do nocnej wyprawy. Jeden drobny szczegół naruszał nasze dobre samopoczucie – temperatura. Zimą na Grenlandii potrafi być naprawdę zimno. Nie inaczej miało być i tym razem. Odczuwalna temperatura poniżej 30 stopni nie napawała optymizmem. No cóż, nie w takich warunkach się fotografowało. Będzie kolejny test dla sprzętu, baterii i samego siebie.

Nakładam zatem wszystko co mam – koszulka termoaktywna, polar setka, soft shell i na to kurtka puchowa. Trochę rosnę przez to w obwodzie, ale to nic. Musi być ciepło. Mam jeszcze przeciwwiatrową kurtkę – tę nałożę na miejscu. Aby bowiem dotrzeć na tereny, na których chcemy fotografować, czeka nas prawie godzinny spacer. Na początku w miasteczku, ale później już tyko przy światłach czołówek po skałach i w śniegu. Zamierzamy wejść na wysoką grań dominująca nad krajobrazem. Z tego miejsca będziemy mieli super widok w kierunku południowo – zachodnim, gdzie ma zatańczyć zorza. Cienkie rękawiczki plus Goretexy, kominiarka i czapka dopełniają ubiór.

Jak tylko mocno się ściemniło – wychodzimy. Wyglądamy jak dwa małe ludziki Michelina. Szybki spacer nas rozgrzewa. Gdzieniegdzie na niebie widać już słabe zorze. To znak, że prognoza się zaczyna spełniać. Wychodzimy z miasteczka i zaczynamy podchodzić na grań. Trzeba uważać, gdyż między skałami jest mnóstwo nawianego śniegu, robią się zaspy, doły i łatwo można wpaść po pas. Staram się chodzić wyłącznie po skałach. Na razie jest ciepło. No ale cały czas się ruszamy.

Wreszcie po ok. 45 minutach docieramy na miejsce. I wtedy zorza wybucha z całą mocą. Na początku nad miasteczkiem, ale po kilkunastu minutach przesuwa się nad fiord i odległe góry lodowe. Wokół ani jednego światła ludzkiej siedziby. Rozdzielamy się z Błażejem i każdy zaczyna polowanie na własną rękę.  Zorza jest z tych, które „grają na pianinie”. Jest bowiem bardzo dynamiczna i bardzo szybko zmienia swoje kształty. Takie uwielbiam. Szukam miejsc do fotografowania – nie jest to wcale takie proste, gdyż warto mieć coś na pierwszym planie.

O tym jak fotografować zorze polarne napisałem swego czasu na stronie, więc zapraszam do wpisu – jest tam mnóstwo przydatnych wskazówek.